بیش فعالی در کودکان (ADHD)

بیش فعالی در کودکان یکی از رایج ترین اختلالات ذهنی و عاملی ژنتیکی در کودکان یا بزرگسالان است. این فرایند در سنین کودکی قابل تشخیص است. این کودکان در سنین 4 تا 6 سال دچار بیش فعالی میشوند. نکته ی قابل توجه ان است که اگر این بیماری درمان نشود، تا سنین بزرگسالی ادامه پیدا خواهد کرد و مشکل ساز خواهد شد.

این اختلال یک حساسیت مادرزادی در مغز و سیستم اعصاب است که باعث می­شود کودک چگونه در برخی شرایط رفتار کند. این اختلال اغلب ارثی است اما رویدادهای بیرونی نیز نقش مهمی دارند. برای مثال مادرانی که زایمان زودرس دارند، کودک شان دچار بیش فعالی میشوند. یا اگر در زمان بارداری به سر و مغز کودک ضربه ای وارد شود، کودک دچار بیش فعالی میشود. در سنین 1 تا 3 سالگی که مغز کودک در حال رشد است اگر ضربه ای به سر کودک وارد شود به احتمال زیاد ADHD رخ میدهد. مادرانی که در زمان بارداری از مواد مخدر استفاده میکنند فرزندشان دجار بیش فعالی میشود. همچنین استرس زیادی که به مادر وارد میشجو موجب بیش فعالی کودک میشود.  به علاوه کودکانی که کمبود محبت دارند و از محرومیت عاطفی رنج میبرند اغلب دچار بیش فغالی میشوند.

کودکان بیش فعال به سه دسته تقسیم میشوند:

نوع عدم تمرکز: در این گروه کودکان فقط تمرکز کافی را ندارند و سریع حواس شان پرت میشود.

نوع تکانشی : در این گروه بچه ها بسیار پر جنب و جوش هستند و غیر قابل کنترل هستند و زیاد صحبت میکنند.

نوع ترکیبی : کودکانی که شرایط  دو نوع بالا را دارند از نوع ترکیبی هستند.


برای اطلاع از مراکز مشاوره کودک کلیک کنید. 


بیش فعالی در دختران و پسران

طبق آمارگیری هایی که صورت گرفته و تحقیقاتی که انجام شده است پسران دو برابر دختران بیش فعال هستند. و البته دختران این فرایند را با تصورات واهی پیش میبرند.

باور های غلطی که میپنداریم

متاسفانه اغلب افراد بر این باور هستند که کودکان بیش فعال، کند ذهن هستند. درحالی که اصلا اینگونه نیست. طبق ازمایشاتی که انجام شده است، ثابت شده است که این کودکان باهوش تر هستند. فقط این کودکان نمیتوانند تمرکز لازم را داشته باشند. در نتیجه دچار افت تحصیلی میشوند.

زمانی که این کودکان در تحصیل خود به مشکل میخورند معلمان برای تنبیه انها را در کلاس ها شرکت نمیدهند. این عمل موجب میشود که کودک اعتماد به نفس خود را از دست بدهد و در سنین بالاتر دچار افسردگی میشوند. پس لازم است که این کودکان را بیمار نپنداریم. و البته پدر و مادر و معلمان اطلاعات خود را در این زمینه بیشتر کنند.